|
- Dutch text only - Met: Black of Death (Chim↑Pom), Interior Design (Michel Gondry), Little Red Hoodie (Jørn Utkilen), Merde (Léos Carax), Shaking Tokyo (Bong Joon-Ho), The Subconscious Art of Graffiti Removal (Matt McCormick) 
Introductie STIL[LEVEN] - De Openbare Ruimte Herzien: De stad Delft heeft zich sinds het einde van de jaren negentig in toenemende mate geprofileerd als kennisstad - een “strijdkreet” om haar relevantie te legitimeren en niet opgeslokt te worden in de groei van de omliggende steden. Als het ware bakent Delft “inhoudelijk” terrein af, hetgeen tot op de dag van vandaag niet onverdienstelijk is gebleken. Door de aanwezigheid van kennisinstituten als de TU, TNO en kennisgeoriënteerde bedrijven heeft Delft als historische decorstad en openluchtmuseum van het verleden, een verbinding weten te maken met het heden, het hier en nu. Helaas is het streven naar vernieuwing en ontwikkeling door kennis in het historische centrum meer uitzondering dan regel. Delft heeft op architectonisch gebied in het (historische) stadscentrum weinig tot geen ontwikkelingsmogelijkheden, het gezicht van de stad wordt bepaald door monumenten, beschermde monumenten. Delft heeft geen andere keuze dan het alom aanwezige verleden te conserveren; de stedenbouwkundige ontwikkelingen die de stad doormaakt plooien zich dan ook om de kern heen. Opmerkelijk is wel dat wanneer er grond vrijkomt in het centrum, gekozen wordt voor een neo-traditionele invulling, waaronder bijvoorbeeld het in 2007 geopende Vermeer centrum. Deze nieuwbouw pretendeert iets te zijn wat vandaag de dag onmogelijk is: het verleden. De klassiek-ogende façade past perfect in het Delftse decor, maar is eigenlijk niets meer dan kitsch en nostalgie, een soort “Disneyficatie”. Is Delft bang om zijn eigen tijd te leven? Delft kent een gerenommeerde architectuurfaculteit en tal van innovatieve architectenbureaus, mogen deze alleen binnen spelen of buiten de stad?
Tijdens de 20e editie van Wolpop willen we reflecteren op de schijnbaar “vaste” en onveranderlijke stad en illustreren dat tussenvormen als een tijdelijk festival, als een vorm van stedelijke interventie, een weg kunnen banen naar een meer open en progressieve stad. Het uiteindelijke doel is dan ook om reden te geven voor een permanent toevluchtsoord voor hedendaagse kunstmanifestaties in Delft. Dit filmprogramma richt zich op de stad als modus, waarbij enerzijds het meta-niveau van de stad als groter geheel als invalshoek belicht zal worden, anderzijds, binnen dit grotere geheel, valt de morele burger of het kritische individu. Wat alle films overeenkomstig hebben is dat het individu, de groep of het collectief weliswaar een verschillende houding aanneemt ten opzichte van de stad, maar zich ook direct verhoudt tot de stad en daarbij “passief” en actief een andere wending geven aan de “vaststaande” processen en structuren die de stad lijkt te omvatten. Kort gezegd: het programma beschouwd de procesmatigheid - in zijn dubbele betekenis - van de stad en hoe een reactie, een kritiek of het doorvoeren van een andere procesmatigheid de stad van gedaante of vorm kan laten veranderen. De stad mag dan in een eeuwige winterslaap lijken te verkeren, bevroren tot een stilleven. De inwoners daarentegen zijn in een constante beweging en door deze beweging geen figuranten binnen het stilleven, zij kunnen dit format doorbreken en een hedendaagse invulling geven aan het decor. Of wilde je liever stil leven? Chim↑Pom is een in Tokyo gevestigd collectief van jonge kunstenaars. In de Japanse samenleving, die nog steeds als vrij conservatief beschouwd kan worden, zorgt het collectief voor veel ophef met hun rebelse en speelse werken, waarvan de meeste dan ook de donkere kant van het leven tonen. In Black of Death maken de kunstenaars gebruik van eenvoudige middelen maar slagen er in om een zwerm kraaien bijeen te brengen en te houden, hetgeen voor een apocaliptisch beeld in de lucht zorgt.  Little Red Hoodie Directed by Jørn Utkilen
2008 15 min. Met dank aan Imagine Pictures Ltd In deze moderne herinterpretatie van een klassiek sprookje wordt een jong meisje gevraagd iets bij haar zieke grootmoeder te bezorgen. Tijdens haar reis ontdekt ze dat de volwassen wereld een gevaarlijke plek kan zijn.
Beschrijving van de regisseur: With ‘Little Red Hoodie’ I wanted to look beyond and beneath the well-known Red Riding Hood fairytale, to take a psychoanalytical approach to the original text, shake it by the scruff of it’s neck, and re-invent it in a contemporary setting.
Having worked as a nanny and nursery worker, I’m really interested in the effects of the adult world on children. In particular, young females influenced to look ‘sexy’ by magazines, television, or pop star role models, before they are emotionally ready to cope with or understand the consequences.
My film is a blackly comedic but ultimately disturbing and thought-provoking look at that point in life when young girls start to try and be women. The Subconscious Art of Graffiti Removal Directed by Matt McCormick
2001
16 min.
Het verwijderen van graffiti heeft aan het begin van de 21e eeuw een plaats verworven in de moderne kunstwereld, terwijl de uitvoerende “kunstenaars” onbewust zijn van hun artistieke bezigheden. De kunst van het graffiti verwijderen is ontstaat vanuit een door de overheid aangestuurde dienstverlening, maar heeft los van het “praktische” nut, op kunstzinnig niveau, overeenkomsten met het abstract expressionisme, Minimalisme en het Russisch Constructivisme. In deze korte documentaire laat Matt McCormick zien volgens welke verschillende methoden deze “kunstenaars” te werk gaan en hoe zij door het verwijderen van de ongewenste, als negatief beschouwde graffiti aan een nieuwe, wellicht positieve beweging bijdragen.
 Tokyo!
Directed by Michel Gondry, Léos Carax, Bong Joon-ho
2008
106 min.
Do we shape the city? Or does the city shape us? Tokyo! is een verrassende en inspirerende film die ons drie visies geeft op één van de meest tot de verbeelding sprekende steden ter wereld. In het eerste deel, Interior Design van Michel Gondry, reist een jong koppel naar Tokyo met de hoop hier te kunnen wonen. Terwijl haar vriend een baan vindt als inpakker in een winkel, zoekt Ayako naar het ideale appartement. Als dit maar niet lukt voelt Ayako zich zeer nutteloos. Het tweede deel, Merde, van Léos Carax is veruit het meest bizarre deel. Een verschrikkelijk wezen, wonend in de riolen onder de stad, terroriseert de bevolking met zijn plotse verschijningen en zijn absurde daden. Carax’s segment is een hilarische ode aan de monsters van deze wereld. Het laatste deel Shaking Tokyo, is een intiem liefdesverhaal van Bong Joon-ho. Hierin wordt een “hikikomori” (iemand die nooit zijn huis verlaat) verliefd op het meisje dat hem zijn pizza’s levert. Wanneer deze haar baan opgeeft besluit hij haar te gaan zoeken. De drie delen zijn als het ware moderne sprookjes over de metropool, die als zwijgend decor een onzichtbare kracht van vervreemding en verandering uitoefent op de levens van haar inwoners.
   |
